Beste Platen 2014 (Tot nu)

Posted in Uncategorized on juni 1, 2014 by PJ Symons

Beste Platen 2014 (Tot nu)

1 Nothing – Guilty Of Everything
Jonge Amerikaanse shoegazers met een hardcore-verleden. Zetten (net zoals bv ook Newmoon, Eagulls, Cheatahs,…) de legacy van oa The Jesus And Mary Chain en My Bloody Valentine voort.
Topsong: Somersault

2 Eno + Hyde – Eno + Hyde
Karl Hyde van Underworld en sound-profeet Brian Eno schreven een paar doodeerlijke popsongs bij mekaar op een fundament van ontelbare klankenlagen die zich bij elke luisterbeurt op een andere manier tot mekaar lijken te verhouden. Na zichzelf enkele jaren steeds weer te hebben voorbij gelopen scoort Warp Records nog eens met interessant, experimenteel maar vooral bloedmooi pionierswerk. Het zijn de oudstrijders die het moeten doen.
Topsongs: Daddy’s Car en The Sattelites

3 The War On Drugs – Lost In The Dream
De plaat van de Grote Doorbraak? Wat mij betreft staat die titel al op naam van voorganger Slave Ambient. Een van de enige bands van nu die er tegen alle torenhoge verwachtingen in toch steeds in slaagt om plaat na plaat te blijven groeien zonder in herhaling te vallen, wel integendeel.
Topsongs: Red Eyes, An Ocean In Between The Waves en Under The Pressure

4 Newmoon – Invitation To Hold
Net zoals Nothing is het Belgische Newmoon een jonge shoegaze-band bestaande uit ex-punks (onder meer Midnight Souls in dit geval). Uit het niets smeten ze een EP’tje op Bandcamp dat al snel internationaal werd opgepikt en deze zomer zelfs uitgebracht zal worden door het Amerikaanse label Secret Voice van de band Touché Amore.
Topsongs: Mask en Aria

5 Future Islands – Singles
De nagenoeg perfecte indiepop-plaat. En wat een frontman!
Topsongs: Seasons (Waiting On You) en Balance

6 Taylor McFerrin – Early Riser
Zoon van. Maakte met de hulp van oa Flying Lotus, Robert Glasper, Thundercat en zijn vader Bobby McFerrin een prachtplaat die fusion laat knuffelen met onder meer neo-soul en een soort acid dub. Het hoeft niet te verbazen dat de plaat uitgebracht wordt door FlyLo’s label Brainfeeder.
Topsongs: Already There (feat. Robert Glasper & Thundercat) en The Antidote (feat. Nai Palm)
Already There op Soundcloud

7 Eefje De Visser – Het Is
Stond vorig jaar al in mijn eindejaarslijst maar kwam eigenlijk pas dit voorjaar officiëel uit in ons land. Prachtige sfeerplaat, Eefje zingt en fluistert in het Nederlands op zo’n innemende manier dat haar Nederlandstalige teksten nauwelijks de meest prominente rol innemen maar eerder dienst doen als een geheim geluidswapen.
Topsongs: Er Is, De Bedoeling en In Het Echt

8 Sleaford Mods – Divide And Exit
The Streets meets The Fall meets John Cooper Clarke.
Topsongs: Tied Up In Nottz en Strike Force

9 Bill Callahan – Have Fun With God
De meeste van mijn die hard Bill-Callahan-fan-collega’s gruwelen van deze plaat, ik reken ze tot een van zijn meesterwerken. Callahan herwerkte zijn vorige plaat Dream River tot een dub versie. Geniaal.
Topsongs: alles

10 Young Fathers – DEAD
Hip hop 2.0
Topsongs: Low

11 Your Highness/Hedonist – Split
12 The Body + Haxan Cloak – I Shall Die Here
13 Eagulls – Eagulls
14 The Roots – …And Then You Shoot Your Cousin
15 Actress – Ghettoville
16 Pendejo – Atacames
17 Oscar & The Wolf – Entity
18 Gruppo di Pawlowski – Neutral Village Massacre
19 Nux Vomica – Nux Vomica
20 Gardens & Villa – Dunes

21 The Black Keys – Turn Blue
22 Cloud Nothings – Here And Nowhere Else
23 Ought – More Than Any Other Day
24 Amen Dunes – Love
25 Swans – To Be Kind
26 Double Veterans – The Brotherhood Of Scary Hair And Homemade Religion
27 Down – Down IV, Part II
28 Makthaverskan – Makthaverskan II
29 Crowbar – Symmetry In Black
30 Wovenhand – Refractory Obdurate

31 Sun Araw – Belomancie
32 Satan’s Satyrs – Die Screaming
33 King Dude – Tonight’s Special Death
34 Ben Frost – Aurora
35 Black Anvil – Hail Death
36 Sun Kil Moon – Benji
37 Self Defense Family – Try Me
38 Sly & Robbie – Underwater Dub
39 Eyehategod – Eyehategod
40 Bohren & Der Club Of Gore – Piano Nights

41 Angels Die Hard – Angels Die Hard
42 Max Cooper – Human
43 Behemoth – The Satanist
44 C. Young – Daily’s
45 OFF! – Wasted Years
46 Oaktree – Chapters
47 Herzog – Boys
48 Killer Be Killed – Killer Be Killed
49 Rayko – Rebirth
50 Idiots – Idiots

51 Kevin Gates – By Any Means
52 Admiral Sir Cloudesley Shovell – Check ‘Em Before You Wreck ‘Em
53 Black Cassette – Circo
54 Triptykon – Melana Chasmata
55 Jack White – Lizaretto
56 Tony Molina – Dissed And Dismissed
57 Mac Demarco – Salad Days
58 The Prospects – Looking Good
59 Madlib/Freddie Gibs – Piñata
60 Fat White Family – Champagne Holocaust

Eervolle Vermeldingen:

Fatima – Yellow Memories
Muuy Biien – D.Y.I. (Do Yourself In)
Motorpsycho – Behind The Sun
Perfect Pussy – Say Yes To Love
Marissa Nadler – July
JFJ – Electric Wood
Neneh Cherry – Blank Projects
Trash Talk – No Peace
Powerstroke – In For A Penny, In For A Pound
Eriksson Delcroix – For Ever
Scott H. Biram – Nothin’ But Blood
Marginal – The Venom
Simone Felice – Strangers
Bart Davenport – Physical World
Dead Rider – Chills On Glass
Ringworm – Hammer Of The Witch
Big Business – Battlefields Forever
Quantic – Magnetica
Black Lips – Underneath The Rainbow
Aborted – The Necrotic Manifesto
Heartsrevolution – Ride Or Die

Best Metal Albums of 2013

Posted in Uncategorized with tags , , , , , , on februari 16, 2014 by PJ Symons

List of best metal albums of 2013 I did for Cultusonline. Made this list couple weeks after I had made my over all best of 2013 list, so positions don’t always match.

Here’s the list

1 Toxic Shock – Daily Demons
2 Kvelertak – Meir
3 Carcass – Surgical Steel
4 Black Sabbath – 13
5 Power Trip – Manifest Decimation
6 Clutch – Earth Rocker
7 Windhand – Soma
8 Komah – Between Vice And Virtue
9 Monster Magnet – Last Patrol
10 Suicidal Tendencies – 13
11 ASG – Blood Drive
12 Watain – The Wild Hunt
13 Lord Dying – Summoning The Faithless
14 Phil Anselmo & The Illegals – Walk Through Exits Only
15 Skeletonwitch – Serpents Unleashed
16 Satan’s Wrath – Aeons of Satan’s Reign
17 Bliksem – Face The Evil
18 Hail Of Bullets – III The Rommel Chronicles
19 Dethscalator – Racial Golf Course No Bitches
20 Uncle Acid & The Deadbeats – Mind Control
21 Noctum – Final Sacrifice
22 Coffins – The Fleshland
23 All Pigs Must Die – Nothing Violates This Nature
24 Toxic Holocaust – Chemistry of Consciousness
25 Naam – Vow
26 Red Fang – Whales And Leeches
27 Fister – Gemini
28 Haraball – Sleep Tall
29 Rivers Of Nihill – The Conscious Seed Of Light
30 Pro-Pain – The Final Revolution
31 Ghost – Infestissumam (+ If You Have Ghost EP)
32 Shitfucker – Shitfucker Sucks Cocks In Hell
33 In Solitude – Sister
34 Havok – Unnatural Selection
35 War Wolf – Riding With Demons EP

Here’s the link to the article on Cultusonline.be, with a video for every album and a short explanation (in Dutch): http://www.cultusonline.be/index.php/muziekartikels/936-death-to-all-but-metal-best-of-2013.html

50 Beste Platen van 2013

Posted in Uncategorized on december 12, 2013 by PJ Symons

1 Trixie Whitley – Fourth Corner
2 Kvelertak – Meir
3 Falling Man – Falling Man
4 Dans Dans – I/II
5 Jon Hopkins – Immunity
6 Valerie June – Pushin’ Against A Stone
7 Teho Teardo & Blixa Bargeld – Still Smiling
8 ASG – Blood Drive
9 Monster Magnet – Last Patrol
10 Toxic Shock – Daily Demons
11 Nick Cave & The Bad Seeds – Push The Sky Away
12 Dirty Beaches – Drifters/Love Is The Devil
13 Ghostface Killah and Adrian Younge – 12 Reasons To Die
14 Jonathan Wilson – Fanfare
15 Phosphorescent – Muchacho
16 Eefje De Visser – Het Is
17 Mikal Cronin – MCII
18 Zomby – With Love
19 Darkside – Psychic
20 The White Mandingos – The Ghetto Is Tryna Kill Me
21 Ghost B.C. – Infestissumam
22 Iceage – You’re Nothing
23 Boards Of canada – Tomorrow’s Harvest
24 Date Palms – The Dusted Sessions
26 Deafheaven – Sunbather
27 True Widow – Circumambulation
28 Dan Lacksman – Electric Dreams
29 My Bloody Valentine – mbv
30 Charles Bradley – Victim Of Love
31 Lord Dying – Summoning The Faithless
32 Spookhuisje – Spookhuisje
33 Prefab Sprout – Crimson / Red
34 Bed Rugs – Rapids
35 Black Sabbath – 13
36 Kurt Vile – Waking On A Pretty Daze
37 SimpleSongs – The Best Of Our Years
38 Clutch – Earth Rocker
39 Tomahawk – Oddfellows
40 Fuck Buttons – Slow Focus
41 Echo Beatty – Tidal Motions
42 Unkown Mortal Orchestra – II
43 Daft Punk – Random Access Memories
44 Dean Blunt – The Redeemer
45 Fidlar – Fidlar
46 Devendra Banhart – Mala
47 Stan Lee Cole – Devil’s Ringtone
48 Phillip H. Anselmo & The Illegals – Walk Through Exits Only
49 Daughn Gibson – Me Moan
50 Windhand – Soma

 

En achteraf beseft dat ik onderstaande platen domweg en onterecht vergat op te nemen in de lijst:

Carcass – Surgical Steel

Power Trip – Manifest Decimation

Coffins – The Fleshland

Joy Wellboy – Yorokobi’s Mantra

The Rott Childs – Alleluia: A Brit Milah in G Melodic Minor

Toxic Holocaust – Chemistry Of Consciousness

Deluxe – The Deluxe Family Show

Komah – Between Vice And Virtue

Soldout – More

Vandal X – God Knows

Pauwel De Meyer – Hideaway

Vista Chino – Peace

Noctum – Final Sacrifice

MEAN – Middle Earth All Nighters

Suicidal Tendencies – 13

En allicht nog een pak meer. 2013 was een topjaar.

Cactus: de supergroep die wél super was

Posted in Uncategorized on maart 24, 2013 by PJ Symons

Cactus: de supergroep die wél super was

Supergroep: het antoniem van een self-fulfilling prophecy. Een equipe al dan niet bevriende muzikanten, wiens hoofdberoep elders ligt, bij andere bands, bundelt de krachten in een queeste naar nieuwe inzichten, frisse muzikaliteit of simpelweg (geprezen zijn zij die zo eerlijk zijn om dat gewoon toe te geven) een flinke pot jam-plezier.

Zelfs de allergrootsten der muziekgoden daalden de Oros Olympus Moesiki al af om hun eigenwaarde/street cred op te krikken middels een clash tussen collegae uit andere bands, bands die zich bij voorkeur met andere genres of stijlen bezigen. En aangezien dat soort sommen van genialiteit, aanzien, allure en/of vakmanschap op papier het gewicht hebben van het werkelijkheid worden der stoutste dromen, vallen wij, fans, telkens weer in die val van roekeloos enthousiasme – doorgaans nog voor iemand ook maar één noot heeft gehoord. Wanneer zo’n divers groepje (van middel- tot grote) muzikanten die melange aangaat heeft de media hoegenaamd geen keuze dan de som nog eens te vermenigvuldigen met uitgebreide, reikhalzende aandacht en afwegingen van de verwachtingen – nogmaals: nog voor er muziek, resultaat, voor handen is. Supergroepen zijn al super dankzij dat optellen van die respectievelijke Grote of interessante persoonlijkheden; kondig een mix van Groten uit de meest diverse genres aan (bv. black metal-zanger, jazz-bassist, afrobeat-gitarist en Justin Bieber op drums) en het hek is helemaal van de dam. Alles is fantastisch, ongelofelijk en met een voorbestemdheid gezegend.

Tot we de muziek te horen krijgen. De overgrote meerderheid supergroepen – zo heeft de geschiedenis ons empirisch bewezen – blijken lang niet zo super te zijn en worden (afhankelijk van de gemoedstoestand van de recensent) al snel afgedaan als goedkoop geldgewin/tijdvulling tussen tours of een lollig en gezellig doch overbodig rondje musiceren tussen bevriende muzikanten. Centjes verdienen en je tijd zinvol benutten gelden wat mij betreft beide als degelijk excuus. Maar gelieve ons en ons zuur verdiend muziekbudget met rust te laten als er alleen maar supergegroupeerd wordt voor de gezelligheid. Dat soort ‘fun om de fun’ is niks om je fans mee lastig te vallen en het resultaat zou de studio/het repetitiekot eigenlijk nooit ofte nimmer mogen verlaten.

Uiteraard: er bestaan ook supergroepen die met het superlatief ‘super’ zelfs nog tekort worden gedaan. Grinderman, bijvoorbeeld. Dans Dans. Cream, Traveling Wilburys, Velvet Revolver, Broken Bells, Gnarls Barkeley,… om enkele meer gekende namen te noemen. Jammer genoeg zijn er een paar van die betere supergroepen wat verloren gegaan in de obscuriteit die de tijd al eens met zich durft meedragen. Cactus is zo’n supergroep.

 

SUPER SIXTIES AND SEVENTIES

De hype duurt tot op vandaag voort, maar het was eind jaren ’60 dat het concept supergroep uitgroeide tot een fenomeen. Zowel muzikanten als platenlabels trachtten de ultieme supergroep samen te stellen en vormden zo een competitie die al even scherp en grotesk was als de nucleaire wapenwedloop. Één daarvan, Led Zeppelin (yes, op de letter eigenlijk een supergroep, zij het geen conventionele), bereikte totale en onversaagde werelddominantie. Anderen zagen dan weer de weinig gunstige realiteit snel in, ruimden plaats voor het succes dat de leden met hun oorspronkelijke groepen vergaarden of implodeerden in kwaad bloed, meestal als gevolg van eigen arrogantie. In het geval van Blind Faith (de oer-supergroep, met Eric Clapton en Ginger Baker die toen van Cream kwamen, Steve Winwood van Traffic en Ric Grech van Family) stikte de band in de torenhoge verwachtingen die ze nochtans zelf hadden opgetrokken. Bescheidenheid staat haaks op de hoofsheid der supergroepen.

Cactus was een van de bands die a priori door pers en publiek bedacht werden met hoge verwachtingen én een vertrouwen in duurzaamheid. De oorspronkelijke blauwdruk van Cactus had met een line-up bestaande uit Rod Stewart, Jeff Beck, Tim Bogert en Carmine Appice alle troeven in handen om net na het buitengewone Led Zeppelin de zilveren medaille weg te kapen. Helaas werd die blauwdruk nooit werkelijkheid en was het zelfs alleen de Vanilla Fudge-ritmesectie (bassist Bogert en drummer Appice) dat de in 1970 samengestelde line-up haalde.

Uitstekende muzikanten, Bogert en Appice, maar de grootsheid van toen al rockgoden Stewart en Beck was wat deze supergroep zo super zou maken. Beck moest forfait geven na een auto-ongeluk dat gitaarspelen liefst 18 maanden onmogelijk maakte (hij zou later nog wel naast het Fudge duo aantreden in Beck, Bogert & Appice in ’73) en Stewart wilde op zijn beurt niet doorgaan zonder Beck en ging bij Ron Wood in de Faces zingen.

Het Grote Wetboek van de Rockmuziek leert ons dat wanneer kleinere namen die hun sporen verdienden bij Grote Groepen (genre Bill Wyman van de Stones, Ray Royer van Procol Harum of Vivian Campbell van Def Leppard) op zelfstandige basis doorgaan, middelmatigheid en kleine bruine concertkroegen hun deel zullen zijn. In het geval van Cactus bleek die wet plots niet meer zo onverbiddelijk en nadat ze als klein voorprogramma headliners als The Who en de Faces van het podium hadden geblazen, moesten zelfs de critici hun wantrouwen omkeren en hun ongelijk toegeven.

De jammerlijk onderschatte Jim McCarty (die bij elke aanslag klinkt alsof hij de powerchord heeft uitgevonden) nam Jeff Beck’s plaats in nadat hij zijn meesterlijke gitaarspel al verleende aan de Buddy Miles Express en Mitch Ryder & The Detroit Wheels. Ter vervanging van Stewart werd ex-Amboy Dukes-strot Rusty Day ingelijfd. Straf stelletje muzikanten, maar qua vermaardheid weinig meer dan een samenraapsel van B-figuren.

Hun titelloze debuutalbum wordt geknecht door in feedback gedrenkte, opengereten bluesrock en de haast hoorbare zweetgeur schetst een machtig beeld van de indrukwekkende inzet en passie die in deze band gestoken werden. Geen cleanheid en productionele perfectie voor Cactus. Integendeel, hun debuut klinkt alsof ze richting studio stormden en daar de deur inbeukten met hun gitaren om vervolgens in te pluggen, de volumeknop op 10 te draaien (11 bestond toen nog niet) en het gehele album in één trek opnamen om ten slotte de studio achter te laten als een apocalyptisch slagveld dat zo uit een schilderij van Jeroen Bosch kan komen. Een plaat die je meteen wakker schrikt, dus. Een plaat die het verdient om luid gespeeld te worden.

Openingstrack Parchman Farm (een blues traditional, deze versie van Mose Allison werd ook aangepakt door Blue Cheer, John Mayall & The Bluesbreakers, Dead Moon,…) kan pas naar behoren gedegusteerd worden wanneer de boxen zo luid staan dat het lijkt alsof er wind uit komt. En het zijn niet alleen de instrumenten die vrijgevig zijn met furieuze decibels. De manier waarop Rusty Day zijn stembanden schuurt en foltert is minder technisch hoogstaand en niet zo gemanierd in vergelijking met het zangnoten oogsten van Rod Stewart. Maar wat Day aan techniek en finesse mist maakt hij goed met een snedige schreeuw waar je neus spontaan van gaat bloeden. Hij zingt zodanig intens dat je (met wat fantasie) hoort hoe zijn amandelen na de zoveelste vocale uithaal afscheuren en uit mekaar spatten.

En toch is er eigenlijk weinig tot niets echt ‘slim’ of innovatief aan deze plaat. Toentertijd was zo’n cover van Parchman Farm noch een herwerking van Willie Dixon’s You Can’t Judge A Book By The Cover origineel of geïnspireerd – elke zichzelf respecterende amateur boogie pubrockband had dat soort songs in z’n repertoire zitten. Net zo min moest Cactus het hebben van het groots, indrukwekkend en hoogstaand musiceren/songschrijven van Cream of Traffic of Led Zeppelin (vanaf Led Zeppelin III). Een combo van verpletterende doch oerdegelijke bluesrock en een weinig subtiele rocken-om-te-rocken-attitude maakte van Cactus de ultieme compromisloze hardrockband. De muziekpers werd warm noch koud van de plaat maar in het livecircuit groeide Cactus razendsnel uit tot een absolute favoriet.

Vandaag is de band wat in de obscuriteit verdwenen, niettemin had hun debuutplaat toen een ontegensprekelijke invloed op alles wat blues of rock of bluesrock was. Cactus’ bluesy hardrock was zelfs zijn tijd ver vooruit. Beeld je in hoe Steve Gaines en Ronnie Van Zandt, Eddie Van Halen en Ronnie Montrose, Dave Grohl en Josh Homme, Dan Auerbach en Patrick Carney, Rich en Chris Robinson, deze plaat liggen te beluisteren op het bed van hun respectievelijke kinder-/kleuterkamer en na de eerste noten al rechtspringen en ‘fuck yeah! Dit is het!’ uitschreeuwen. Vooral dankzij het internet en het onverwoed uitspitten van de grote en kleine mijlpalen van de muziekgeschiedenis door freaks als u en ik (waardoor vandaag steeds meer ‘vergeten’ invloedrijke bands gerehabiliteerd worden), draaide het rad van fortuin enkele jaren geleden dan toch in het voordeel van Cactus. Met een reissue, een kwaliteitsvinyl en een dosis aandacht in de gespecialiseerde pers werd Cactus de in 21ste eeuw getrokken en worden ze vandaag terecht gezien als een veel grotere invloed dan het gros van hun meer bekende leeftijdsgenoten. Vanzelfsprekend volgde in 2006 ook de reünie. Op de in ’82 overleden Rusty Day na (hij werd vervangen door Savoy Brown-zanger Jimmy Kunes) waren alle originele leden van de partij.

Op een handjevol songs na waren de twee platen die volgden (One Way… Or Another en Restrictions, beide ’71) eerder teleurstellend en wanneer ze in 1972 Ot And Sweaty uitbrachten was Cactus een totaal andere band. Letterlijk: nog voor de opnames verliet McCarty de band na een ruzie en niet veel later kreeg Day zijn ontslag. En zoals dat gaat bij alles wat magie benadert was elke schakel van levensbelang. Gitarist Werner Fritzschings en Atomic Rooster-zanger Peter French hoeven qua kwaliteiten niet onder te doen voor McCarty en Day, maar in een door instinct en ruwe passie gedreven horde als Cactus konden ze zich in het beste geval manifesteren tot een prothese.

De stompzinnige nasleep daar gelaten heeft Cactus zonder twijfel recht op een ereplaatsje in de muziekgeschiedenis. Zowel als bulderende en genadeloze aankondiging van het einde van de zwierigheid van de hippie sixties, als vroedvrouw bij de geboorte van de hard rockende ’70s, kende het debuut van Cactus zijn gelijke niet.

Waarom The Syrian Cry veel meer is dan zomaar een protestsong

Posted in Uncategorized on februari 3, 2013 by PJ Symons

Wanneer hij een tijdje geleden nog eens, per toeval, botste op een schrijnend en bloederig videofragment van véél te jonge slachtoffers van de Syrische oorlog, werd singer-songwriter Koen Kohlbacher van Birds That Change Colour misselijk van afgrijzen en onbegrip. Die wrange gevoelens van woede en onmacht wist hij, met de hulp van Fence en Bed Rugs, te kanaliseren in het nummer The Syrian Cry – een protestsong die aankaart dat de kinderen die vast zitten in het strijdgewoel niks met die oorlog te maken hebben én een motie van onbegrip tegenover de media die de oorlog subtiel richting achterste pagina’s verdrongen vanaf het moment dat andere rampen hipper en actueler werden. Kunnen Birds That Change Colour het tij keren met een liedje? Allicht niet. Toch zit er achter The Syrian Cry veel meer dan wat u doorgaans van een muzikaal protest/benefiet mag verwachten.

 Afbeelding

 

Droom even mee: een zonnige donderdagnamiddag in het Witte Huis, ergens begin april 2003. George ‘dobbelyou’ Bush speelt met modelbouwtanks op een eveneens op schaal gebouwde replica van Bagdad. Vaststellend dat hij om wat rode vlagjes (elk vlagje staat voor een bataljon tiener-mariniers die de dood worden ingestuurd in de Iraakse hoofdstad) verlegen zit, vraagt hij Tony Blair om een handjevol van diens pionnetjes te lenen. En dat Blair ineens ook maar wat oorlogsfregatten (“die paarse rechthoekjes”) laat aandraven, nu hij toch bezig is. Gezien zowel Blair als Bush de hoogste onderscheiding behaalden in het college ‘How to be an ignorant prick – and get away with it’, is het niet eens zo absurd je in te beelden dat de oorlog in Irak daadwerkelijk op zo’n kinderlijk zorgeloze manier geleid werd. Maar daar gaat het nu niet om.

 

Terwijl Blair met een ministeriële traagheid naar de andere kant van The Oval Office slentert om zijn speeldoos er bij te nemen, wordt hij opgeschrikt door een jengelend geluid. Opmerkzaam en kwiek als hij is, stelt hij meteen vast dat het een soort muziek is. Meer zelfs: hij hoort meteen dat het géén klassieke muziek is. Even denken. Peinzen. Nog even denken. Eureka! Het is een akoestische gitaar! Yep, heel vroeg in zijn carrière had hij zo’n snarending eens in werking gezien op een of ander verplicht evenement waar hij de stem van de samengetroepte werkloze plebejers voor zich moest winnen. Bush heeft het ondertussen ook opgemerkt, ’t is geen country maar hij stompt er toch maar even z’n boot op – je kan de idioot uit Texas halen, maar er zal altijd wat Texas in de idioot blijven zitten. De nieuwsgierige wereldleiders reppen zich naar het raam en openen de gordijnen, om zo een heerlijk symbolische zonnestraal over hun speelgoed-Bagdad te laten vallen. Hun presidentiële monden vallen open wanneer ze vaststellen dat Bob Dylan zijn song Blowin’ In The Wind ten berde staat te brengen op het gemillimeterde gras van het Witte Huis. Bush fronst zijn wenkbrauwen van, uiteraard, onbegrip; haast instinctief grijpt hij naar de rode knop onderaan zijn bureau (waar die dingen ook altijd hangen) die de security de opdracht geeft om de song and dance man van het landgoed te verwijderen. Nog geen seconde voordat z’n vinger de rode knop raakt hoort Bush de tekstflard “Yes, and how many deaths will it take ‘till he knows/ That too many people have died?” De president trekt zijn hand terug, steekt z’n duim opnieuw achter zijn broeksriem – de details waar je als cowboy al niet aan moet denken. Hij kijkt naar het model van Bagdad, dan naar Blair, om vervolgens volgens de regels van het drama met zijn eigen ogen te kruisen middels de grote spiegel die boven de openhaard hangt.

 

“Tony,” zegt hij op een toon die spijt verraadt, “het bloedvergieten. Het moorden. De armoede. De onschuldige slachtoffers. Het liegen tegenover ons volk. Dat moet allemaal maar eens gedaan zijn.”

 

Tegen elk protocol in vallen de twee wereldleiders mekaar in de armen, ze schoppen hun schoenen uit, ontdoen zich van hun stropdas, zetten de ramen wijd open en harmoniseren met Dylan voor de laatste strofe. Even later springt ook Osama Bin Laden uit de bosjes, hij had Merry Christmas (War Is Over) vanmorgen op Radio Jihad gehoord en wilde hoogstpersoonlijk de strijdbijl met het Westen komen begraven. En daar is Kim Jong-Il, die ons allemaal goed liggen heeft gehad en claimt dat Noord-Korea’s nucleaire dreiging ‘allemaal om te lachen was’. En daar! Robert Mugabe! En Orkaan Katrina! En de Tsunami! En een afvaardiging van Belgische pedofiele priesters! En het voedseltekort van Ethiopië! En de nieuwste versie van iTunes! En… Gekker kan je het niet dromen. Maar het lijkt er wel op alsof dit het scenario is dat muzikanten op kruistocht voor ogen hebben elke keer ze een benefiet concert organiseren of een protestsong neerpennen. En tegenwoordig kan je zowat elk weekend wel naar zo’n muzikale benefiet gaan, of elke maand een protestsingle kopen.

 

AWARENESS VOOR WAT?

Goed anderhalf jaar geleden viel mijn oog op de meer dan puike affiche van zo’n (niet nader genoemd) benefietconcert. In retrospect daagde het – tot mijn schaamte – dat ik niet eens de moeite had genomen om van die affiche af te lezen waarvoor er precies een benefiet gehouden werd. Nee, ik nam de (sterke) line-up onder de loep. Veelbelovend. Enkele grote namen, een handjevol beloftevolle bands en de aankondiging van een hoogst interessante eenmalige samenwerking tussen drie muzikanten die je normaliter niet met mekaar zou associëren. Daar moest ik bij zijn! Even kijken, met die en die band op de affiche zou ik wel binnen geraken via dat management of die promotor – het concert (de benefiet, excuseer!) was al uitverkocht, vandaar. Op het moment dat ik voor die poster stond besefte ik niet eens hoe pervers dat eigenlijk is.

 

Het was allicht niet de reactie die de organisatoren van hun bezoekers hoopten te krijgen. Maar mijn reactie was wel een eerlijke – op z’n minst eerlijker dan die van de muzikanten (enkelen toch) die er vooral wilden bij zijn om er bij te zijn. En ik ben er zeker van dat ik lang niet de enige was die eerder werd aangetrokken door de muziek dan door het onrecht in de wereld. Met de beste wil van de wereld kan ik niet geloven dat (bijvoorbeeld) de smeltende ijskappen van Antarctica de gedachten van het publiek beheersten wanneer zangeres X de rekbaarheid van haar strakke, goudkleurige hotpants teste. Of dat de bende oude rockers over de ontbossing van het Amazonewoud stond te mijmeren wanneer ze simultaan met de bewegingen van gitarist X over de hals van hun luchtgitaar gleden. Voor het gros van de aanwezigen was het evenement een prachtig zonnige zomerdag waarvan de diepere betekenis volledig verdween wanneer op de weg naar huis hun favoriete nummer aller tijden uit de autoradio spatte. Als ze die dag al de tijd hadden genomen om zich over de miserie des werelds te bezinnen, dan moet dat maar hebben volstaan. Hun geweten is gesust. We kunnen weer enkele weken zonder schaamte en medelijden naar televisiebeelden van creperende negerkindjes kijken – en nog verontwaardigd zijn ook wanneer er voor de verandering eens géén vliegjes op hun onderlip zitten te kakken.

 

Cynisch? Denk eens terug aan de Live8-concerten die Bob ‘de grote blanke verlosser – maar niet op maandag’ Geldof in 2005 organiseerde. De bedoeling ervan was – mocht u het vergeten zijn – om ‘awareness’ op te wekken jegens de schuldenberg van de Derde Wereld én de wereldleiders van de G8 proberen te overtuigen om die schulden te laten vallen. Maar heeft dat dagje Hyde Park (of de DVD er van) uw perspectief op globale armoede nu echt veranderd? Kan u nog zeggen of politici achteraf hun mening bij stelden? Weet u of er sindsdien überhaupt vooruitgang is geboekt? Of herinnert u zich alleen nog dat David Gilmour en Roger Waters ‘for the greater good’ toch nog even de handen in mekaar sloegen voor een kortstondige reünie van Pink Floyd? Kijkt u ook  met eenzelfde afgrijzen terug op de vreselijke versie van Children Of The Revolution die Pete Doherty en Elton John kwamen te spelen? En wat betreft protestsongs: kan u de songs van de Band Aid’s, Live Aid’s en Hear ’n Aid’s verbinden met hun respectievelijke ramp?

 

De kijk op en het aanpakken van liefdadigheid lijkt vandaag iets dubieus. Hoewel veel van de toenmalige opbrengsten in de verkeerde handen vielen, leverden Live Aid versie 1985 en het Tsunami-concert in 2005 tenminste écht geld op (respectievelijk 200 en 300 miljoen euro). Tastbare valuta die tastbare veranderingen kunnen maken. Het soort bedragen die tegen politici spreken in een taal die ze verstaan. Maar nogmaals: dat zijn twee uitzonderingen. Vandaag staan de meeste benefieten/protestsongs niet meer in het teken van awareness, dan wel awareness rond deze of die band. ’t Is makkelijk scoren wanneer je de fans een (pseudo-)geweten kan aanpraten.

 

Op ‘mijn’ zomerse Belgische benefiet sprak ik met een muzikant die over een van z’n collega’s zei dat die “overliep van ambitie – hij zou over lijken gegaan zijn voor een mooi plaatsje vlakbij de fotografen tijdens de sing-a-long op het einde van de avond (Imagine van John Lennon, trouwens).” En die collega was verre van de enige. Zowat alle bands sleten die dag behoorlijk wat merchandise (niet voor het goede doel, al is dat begrijpelijk) en in de weken na de benefiet zagen enkele gelukkigen hun goed hart beloond worden met een stijging in de charts en toenemende verkoopcijfers. Die Instant Karma liet duidelijk wat op zich wachten.

 

CHRIS ‘FAIR TRADE’ MARTIN

Een ander aspect van mijn ergernis tegen benefieten en protestsongs is misschien wat egoïstischer. Simpel gesteld: de groteske hypocrisie die onverbiddelijk rond dat muzikaal wereldverbeteren hangt draagt er toe bij dat de larger than life rocksterren zo goed als uitgestorven zijn. Hiermee bedoel ik niet dat rocksterren puur hedonistische en slecht geïnformeerde amoeben moeten zijn die nergens ook maar de kleinste fuck om geven. Maar er zit een melkwegstelsel van verschil tussen de snedige oproepen tot revolutie die werden gepredikt door Joe Strummer, Pete Seeger, Billy Bragg of Rage Against The Machine en de smaakloze slogans van Chris ‘fair trade’ Martin.

 

Onder het spirituele leiderschap van Bono (u weet wel, die man die ooit z’n fucking hoed vergat en ‘m dan maar in eerste klasse liet overvliegen) is het gros van de wereldverbeteraars onder de rocksterren tot verdraaide ongewervelden verworden. Behoedzaam weigerend een kant te kiezen tijdens interviews (fans van beide fronten moeten hun platen kopen), overdreven sentimenteel en hoogdravend op plaat. Niet te beroerd om die cryptische, tegen het ene kamp protesterende lyrics met hetzelfde promopraatje ook te verkopen aan het andere kamp. Zo’n spelletje verstoppertje schermt hen allicht van de hypocrisie af en zorgt er waarschijnlijk voor dat hun geweten en gemoedsrust in balans blijven wanneer ze glimlachend de arena van Live Aid betreden. Leuk voor hen. Iedereen maakt zich schuldig aan hypocrisie, en elke mens heeft recht op wat Seelenruhe. Zélfs muzikanten. Maar door dat bedachtzaam laveren tussen cryptisch protest en het consistent achterhouden van hun eigen mening, zitten wij opgezadeld met een doodsaaie muziekscene. Een scene die zo afstompend is geworden dat de ultieme vorm van tegen de schenen van het systeem te stampen er uit bestaat dat je tijdens de half-time show van de Superbowl of Madonna een tong moet draaien of je geeft Janet Jackson’s linkertiet de vrijheid van de open lucht. De huidige generatie lijkt intelligent genoeg om Bono’s gezeur aan z’n reet te laten roesten, maar trapt er wel met beide voeten in wanneer Britney Spears achteraf verklaart dat ze Madonna’s slokdarm even met nat had gedaan om haar steun te betuigen tegenover de homogemeenschap. Ik zei het al: awareness maakt plaats voor awareness rond de artiest.

 

Allemaal regels die maken dat The Syrian Cry er als bevestigende uitzondering uit komt.

 

HOW CAN WE STOP A WAR WE FORGOT ABOUT?

Je ziet en voelt aan elke druppel bloed, zweet en tranen die Koen Kohlbacher in dit project blijft pompen dat The Syrian Cry vertrok vanuit een oprecht en eerlijk (maar zeker niet naïef) gevoel van onbegrip en afgrijzen tegenover de mensheid. Bij de zoveelste compilatie van beelden van Syrische kinderen met gapende, bloederige wonden kon hij het niet meer aan. Zijn ogen en gedachten liepen vast op hoe onrechtvaardig het is dat die vrouwen, kinderen, baby’s onschuldig gevangen zitten in een oorlog die niet die van hen is. Pech dat ze per ongeluk daar wonen en leven. Elke dag hopend dat die verloren gelopen kogel of die fout afgestelde splinterbom hun pad niet kruist. Kleine kinderen die op veel te jonge leeftijd het verschil tussen en leven en dood leren. Moeders die verscheurd worden door het besef dat ze machteloos staan en de veiligheid van hun kroost onmogelijk kunnen garanderen. Merk de siddering op in Kohlbacher’s stem wanneer hij het nummer zingt en kijk hem in de ogen wanneer je hem live aan het werk ziet. Zoiets kan je niet faken. Je ziét dat hij dit doet omdat hij het moet doen, omdat hij werkelijk niet kan leven met het onrecht en het lijden dat die kinderen te beurt valt – ook al kent hij hun naam niet.

 

Je het lot van de slachtoffers oprecht aantrekken en het onrecht voelen etteren in elke vezel van je lichaam, is een belangrijke doch slechts eerste stap. Belangrijk, omdat de meeste der muzikale kruisvaarders niet eens het fatsoen hebben om hun al dan niet goedbedoelde weldoenerij te laten vertrekken vanuit zo’n rechtschapen missie. Met donaties strooien om met donaties te strooien is belachelijk. Daarnaast blijft dat meevoelen met de slachtoffers weinig meer dan een eerste stap omdat het volstrekt nietszeggend is. Ieder mens ziet (of zou dat toch moeten zien) de vreselijkheid en de waanzin in die de Syrische kinderen moeten ondergaan. Zelfs de meest apathische bruut wordt bewogen bij het zien van aan stukken gereten kinderlijkjes die als slachtafval op een hoop gegooid worden. Maar door voornoemde precedenten van hypocrisie zijn we op onze hoede wanneer iemand zich alle miserie nét iets harder aantrekt dan de rest. What’s in it for him? En zelfs al kan je het publiek van je goede bedoeling overtuigen, dan nog heb je meer nodig dan hun medelijden opdat ze zich helemaal betrokken voelen. Met een vraag die u, mij, de media en hemzelf tot introspectie dwingt, zorgde Kohlbacher ervoor dat zijn aanklacht en zijn gevoelens ook een omlijnd doel kregen.

 

“How can we stop a war we forgot about?” Zo simpel kan het zijn. Hij wijst niemand met de vinger, mijdt die onnozele cryptische dubbelzinnigheden en spreekt harde, klare taal zonder dat het belerend wordt. Doordat de Syrische oorlog bleef aanslepen koelde het nieuws af en werd het subtiel verbannen naar de meer obscure pagina’s van de krant en de nachtelijke duidingsprogramma’s op televisie. Had u het dossier Syrië dan ook al niet verticaal geklasseerd als het zoveelste altijddurende potje ambras in het Midden-Oosten? Geen nood, dat hoeft niet te beteken dat er op de balie van Sint Pieter al een enkeltje richting hel op u ligt te wachten. Die apathie tegenover een te lang aanslepend conflict overkomt ons namelijk allemaal. En dat is precies wat Kohlbacher wil vermijden.

 

In tegenstelling tot zowat alle andere protestsongs, kiest The Syrian Cry geen kant – behalve dan die van de onschuldige slachtoffers. Zo straalt het project een nuchterheid uit die er op wijst dat Kohlbacher over ruim voldoende verstand beschikt om te beseffen dat zijn song er niet plots en als bij wonder voor gaat zorgen dat alle wapens en bommen plots in op regenbogen dansende roze eenhoorns met bloemenkronen omturnen – al kan hopen geen kwaad. Ook daarin verschilt hij van zijn collega-protestzangers die zo verknipt zijn dat ze zich niet eens afvragen of al die wereldleiders hun song überhaupt wel gehoord hebben. Kohlbacher’s intenties zijn oneindig veel nederiger, en bovendien behoorlijk realistisch. The Syrian Cry dient in de eerste plaats als schijnwerper op de situatie, opdat we die situatie niet uit het oog verliezen.

 

In tweede instantie geldt het nummer als een luidspreker die de verontwaardigden verenigt opdat de som van onze stemmen sterk genoeg klinkt om de Syrische slachtoffers te laten weten dat er in dit Wilde Westen dan toch nog heel wat mensen rondlopen die zich wél een flyin’ fuck van de hele zooi aantrekken. We zijn jullie niet vergeten, en als we die Syrian Cry echt hard en luid en massaal genoeg kunnen uitroepen, dan wordt er misschien – héél misschien – wel ergens een of andere invloedrijke lul wakker die in dit project een uitgelezen kans ziet om z’n sluimerende schuldgevoel opnieuw wat te onderdrukken en/of een manier om zichzelf een wat sympathieker en meer breeddenkend aura aan te meten. Het waarom is niet belangrijk. Als er ook maar iéts gebeurt of beweegt, is Kohlbacher’s missie al behoorlijk geslaagd.

 

De enige kritische vraag die je de singer-songwriter misschien kan stellen is: “Waarom precies de oorlog in Syrië en niet de hongersnood in een ander Verweggistan?” Dan counter ik: waarom beperkt u uw giften voor het goede doel precies tot de Damiaanactie, of De Kleine Maya? Waarom staat u op de barricades van Occupy terwijl u die tijd net zo goed kan gebruiken om op vrijwillige basis een handje toe te steken in een bejaardentehuis? U heeft er allicht zo uw eigen volstrekt rechtmatige redenen voor om precies uw goed doel te steunen. Maar ik kan het u verzekeren dat Kohlbacher’s redenen veel beter en dieper geworteld zijn – zoals je dat ook in de song kan horen. Samen met z’n Birds That Change Colour en wat hulp van Stijn van Bed Rugs en Niels van Fence werd het nummer in geen tijd op de recorder gepleurd. Naast het feit dat het simpelweg een uitstekende song is, is het smullen van het rijke en volle arrangement, ga je jezelf al heel snel verliezen in Kohlbacher’s aparte, unieke stem en hoor je zowel in de tekst als de muziek een aanstekelijke dringendheid die je haast meteen tot een engagement weet te verleiden. Om maar te zeggen: het komt mooi uit dat naast de boodschap ook de song zelf de moeite waard is.

 

ALLE opbrengsten gaan rechtstreeks (en dat mag u heel erg letterlijk nemen) naar de Syrische slachtoffers. U kan het nummer digitaal kopen via iTunes en enkele lekker old school cd-singletjes zijn beschikbaar in de betere platenzaken zoals bv. Tune Up Records in Antwerpen. Niks is verplicht, maar ik nodig u uit om een paar keer al op z’n minst te luisteren naar The Syrian Cry – wordt u niet meegezogen in de orkaan van gevoelens en worstelingen van onrecht, dan houdt u er toch uw favoriete liedje van deze februarimaand aan over. Geen dank voor dat laatste, ’t is graag gedaan (of toch: bedankt Kohlbacher en koop de single, tien keer).

 

“Correct me if I’m wrong,” antwoordde de passioneel apathische Noel Gallagher ooit op de vraag waarom Oasis niet op Live8 speelde, “maar hopen of denken ze nu echt dat er die dag toevallig iemand van de G8-bonzo’s een dagje vakantie neemt om Annie Lennox in een park Sweet Dreams te horen zingen en te denken: ‘Fuck me, die griet heeft gelijk’?” Neen. En ik denk dat ook Kohlbacher Gallagher’s reactie zou begrijpen. Het verschil is: Live8 mikt op 8 mensen. The Syrian Cry stelt zich open voor een publiek van 8 miljoen, 80 miljoen, 800 miljoen nog het liefst. Let’s make waves, samen. Dan moéten die cravatten aan de top wel luisteren (naar de boodschap, al zou het fijn zijn om The Syrian Cry op Obama’s iPod te zien verschijnen).

 

 

De website van The Syrian Cry: http://birdsthatchangecolour.com/thesyriancry/ 

De link naar The Syrian Cry op iTunes: https://itunes.apple.com/be/album/the-syrian-cry/id588387196?i=588388031

The Syrian Cry, ook op Facebook: http://www.facebook.com/TheSyrianCry?fref=ts

 

En de videoclip ziet er zo uit:

 

Het beste van de veel te veel fijne concerten van 2012

Posted in Uncategorized on december 26, 2012 by PJ Symons

Volstrekt persoonlijk lijstje. Dit jaar meer concerten gezien dan goed is voor de gezondheid en het privéleven, doch dat maakte het bij deze makkelijker om de crap van het koren te scheiden. Een lijstje van wat ik heb onthouden van het al bij al meer dan degelijke concertjaar 2012.

DE ALLER-ALLERBESTE CONCERTEN VAN 2012
1 Adrian Younge presents Venice Dawn – De Roma, Antwerpen
2 OFF! – Skatepark Area51, Eindhoven (NL)
3 Dans Dans – Café Vertigo/ Café Witzli Poetzli/ LP-release Arenberg, Antwerpen
4 The Robert Glasper Experiment – Handelsbeurs, Gent

(4,5 Flying Lotus – Paradiso, Amsterdamn (NL)
5 Jonathan Wilson – Trix, Antwerpen
6 Sleep – Trix, Antwerpen
7 Jay-Z & Kanye West: Watch The Throne – Sportpaleis, Antwerpen
8 Manowar – Rodahal, Kerkrade (NL)
9 Radiohead – Sportpaleis, Antwerpen
10 Gedeelde plaats: Down – Trix, Antwerpen & Converge (Magasin4, Brussel)

(11 Creature With The Atom Brain – anytime, anywhere)

OOK DE MOEITE (IN CHRONOLOGISCHE VOLGORDE):

Mastodon – AB, Brussel (19/1)
Na enkele haast saaie shows op festivals – ok, een complexe motherfucker van een song als Elephant Man rijmt misschien niet meteen met een stekende zon en een fond van lauwe pils – toonde Mastodon in de AB dat ze wél een heel concert lang kunnen beklijven. Eerlijk is eerlijk: met de iets minder zwaar op de maag liggende plaat The Hunter (met een viertal songs die je haast ‘singles’ zou kunnen noemen) als zwaargewicht in de set werd alles sowieso al wat flitsender. Maar zo hard beuken met wat nochtans best complexe songs zijn, dat doet niemand hen na. Mastodon bevestigde dit jaar (alsook met hun set op Rock Werchter) dat ze een van dé Grote Nieuwe Metalbands zijn.

The Black Keys – Lotto Arena, Antwerpen (23/1)
De Grote Doorbraak? Fuck that. Wat mij betreft waren ze al groot en groots doorgebroken na de plaat Magic Potion in 2006. Hun 4 voorgaande platen waren al een straffe stijloefening in de smerige Fat Possum-blues van (Dan Auerbach’s held) Junior Kimbrough, maar vanaf Magic Potion staken ze ook een catchyness in hun songs die toen al hun huidige succes voorspelde. Attack & Release (’08) was méga, Brothers (’10) was buiten categorie en met El Camino (’11) verzilverden ze hun succes en reserveerden ze alvast hun plaatsje in de geschiedenisboeken. Ook live héél straf (en dat was altijd al zo), zélfs in een te grote bunker als de Lotto Arena. Leuk met die twee aanvullende bandleden (orgel en bas, vooral) achter zich, maar nog steeds op hun best als ze er met hun tweetjes op staan te rammen. Snediger dan de North Mississippi Allstars, catchyer dan The White Stripes en sexier dan The Kills: The Black Keys zijn by far het beste rockduo.

Dans Dans – Arenberg, Antwerpen (29/1)
De releaseparty van hun titelloze debuut – mijn plaat van het jaar. Ik kan het niet genoeg zeggen: gaat dat zien!

Jonathan Wilson – Trix, Antwerpen (5/2)
De huidige burgemeester van Laurel Canyon, een buurt in L.A. die legendarisch werd dankzij oa Jackson Browne, Joni Mitchell en Crosby, Stills & Nash. Wilson bracht met Gentle Spirit al een adembenemende plaat uit, tijdens dit concert ging hij nog een stapje verder en voelde je de magie uit zijn stem en gitaar knetteren. Dit is hoe americana hoort te klinken.

Bed Rugs – Beursschouwburg, Brussel (8/2)
Releaseshow van de kinders van Sgt. Pepper. Of: Revolver op z’n Antwerps/Limburgs met een vette streep Ariel Pink.

Dirty Beaches – De Kreun, Kortrijk (21/2)
Evil Asian Elvis. Als er Elvisiaanse rockabilly/ gecroon à la Roy Orbison op de soundtrack van Eraserhead had gestaan, dan had die vast van de hand van Dirty Beaches gekomen.

Mark Lanegan Band – Trix, Antwerpen (2 & 3/3)
Lanegan is àltijd goed – of hij nu slechts met een gitarist op het podium staat, opbokst tegen Greg dulle Dulli in The Gutter Twins of als een roestige nagel overheen de woestijnriffs van Queens Of The Stone Age schraapt. Maar zo goed als met z’n volledig Belgische band in het voorjaar in Trix zagen we hem nog nooit. Ook sterk in december in het Koninklijk Circus, toch hadden die twee Trix-shows net dat ietsje meer.

Blaze Bayley – De Rots, Antwerpen (9/3)
Wie? Voor de niet-Iron Maiden-fans (wiens bestaan ik niet erken): frontman van NWOBHM-band Wolfsbane, maar vooral gekend als de man die Bruce Dickinson verving op de platen The X Factor en Virtual XI van Iron Maiden. En, serieus: wat een frontman! Een klein café als De Rots greep hij bij de keel als was het hoofdpodium van Graspop en hoewel iedereen uiteraard zat te wachten op Maiden klassiekers als The Clansman, Sign Of The Cross en, vooral, Man On The Edge, wist hij zodanig te overtuigen dat ik me na afloop meteen ook al z’n soloplaten heb aangeschaft. Absoluut de moeite om eens te checken als je zin hebt in een avond good old heavy metal fun – zonder daarvoor naar een overvolle, veel te drukke concertvenue te moeten gaan.

Thurston Moore – Scheld ‘Apen, Antwerpen (21/3)
Z’n akoestische, chille soloplaten en bijhorende concerten waren hoogst aangenaam, maar des te leuker was het om nonkel Thurston in het kader van Ültra Eczema’s Lenteviering nog eens op zijn best te zien: snaren verscheurend, noise producerend en met de wildheid die een van mijn favoriete aspecten van Sonic Youth is.

The Felice Brothers – AB, Brussel (22/3)
Het prachtige en interessante Celebration, California ten spijt, was de beste Felice-plaat die van de oudste broer Simone. Maar aangezien ik diens concert vorige maand helaas aan mij voorbij moest laten gaan krijgt de rest van de familie hier alsnog een plaatsje. Folkrock, americana, alt country… van de bovenste plank. Noem hen de wat beschonken, oprecht naïeve en zwanzende versie van The Band – mochten Levon Helm en co een bloedlijn delen, dan toch.

Black Breath + Napalm Death – Trix, Antwerpen (30/3)
Je hebt idioten die beweren dat er in metal niks ‘nieuws’ of ‘uitdagend’ meer gemaakt kan worden zonder dat je complex en proggy gaat doen – zoals bv Mastodon. Wel, ik geef u Kvelertak. Of nog beter: Black Breath. Zowel Heavy Breathing als hun nieuweling scheuren en beuken met de oerkracht aller metalen en tijdens hun concerten valt het op dat er ook nog eens een soort epiek in hun materiaal zit die maakt dat deze mix van thrash, black, death, hardcore, rocknroll en stonermetal niet uitsluitend is weggelegd voor het soort metalfans dat liever de akkoordschema’s ontleed dan zich met volle overtuiging in de moshpit te smijten. En wat betreft Napalm Death: met hun nieuwe plaat Utilitarian klinken ze – ook live – na lange tijd weer even brutaal als in hun hoogdagen.

Lee Fields & The Expressions – Trix, Antwerpen (2/4)
Noem hem geen showman maar een soulman. Want Lee Fields voert geen show op, alles wat hij doet, zegt en zingt komt rechtstreeks uit z’n ziel. Hij is het soort rasartiest die zelfs een show opvoert als, na het openen van de ijskast, het deurlichtje op hem schijnt. Net iets minder beklijvend dan de grote Charles Bradley, doch net zo oprecht en funky. Songs als Ladies, You’re The Kind Of Girl en I Still Got It kunnen mijn dag àltijd goed maken.

Om – AB, Brussel (4/4)
Sleep-bassist Al Cisneros is in de rol van Om-opperhoofd een beetje een lul die het zowat elk concert wel eens nodig vindt om een fan af te zeiken én de jongste Om-plaat suckt donkeyballs – ze hadden het gewoon op drum en basgitaar moeten houden, zonder poespas. Maar in de AB stond ik helemaal machteloos tegenover Cisneros’ wervelende bastonen, zijn pseudo-intellectueel geleuter over het Byzantijnse rijk en de jazzy, Oosterse drums van Grails-drummer Emil Amos.

Gregory Frateur, Tijs Delbeke & Roger Nupie: Stemmen op God – Arenberg, Antwerpen (6/4)
Gregory Frateur is een van die (heel) zeldzame zangers die elke song naar hun hand kunnen zetten en nieuw leven kunnen blazen in zelfs de grootste dooddoeners van klassiekers. Maar wanneer hij gospel zingt… Man, man, je zou bijna graag in god gaan geloven.

Absu – Trix, Antwerpen (9/4)
Abzu van Absu was een van de meest interessante black metalplaten van de jongste jaren (naast werk van bv Blut Aus Nord, Nihill, Liturgy, Taake,…). En het is nog straffer dat ze dat ook live konden overbrengen zonder in een Mayhem-achtige (live, op plaat heerst Mayhem) distortionpoel te verzuipen.

The Robert Glasper Experiment – Handelsbeurs, Gent (17/4)
Blue Note-pianist stak op z’n vijfde plaat Black Radio enkele al fantastische songs (oa Sade’s Cherish The Day, Mongo Santamaria’s Afro Blue en zelfs Smells Like Teen Spirit) in een vuurhaard waarin jazz en hip hop met mekaar versmolten – daarbij geholpen door oa Meshell Ndegeocello, Erykah Badu, Lupe Fiasco, Bilal, Mos Def… Die notabelen waren er in de Handelsbeurs (helaas? niet noodzakelijk!) niet bij, maar samen met z’n uitzonderlijk straffe band tekende hij voor een van de, wat betreft muzikaliteit en virtuositeit, mooiste concerten van het jaar.

Flying Horseman – CC Nona, Mechelen (21/4)
Opnieuw: gaat dat zien! Bert Dockx en de zijnen doen de rest. Flying Horseman een keer of zes gezien dit jaar, en tijdens dit concert in het exotische (en net zo goed afgrijselijke, fascistische en wat betreft muziek ingedoezelde) Mechelen, leken ze nét dat ietsje meer te kunnen. Maar nogmaals: Flying Horseman is live nooit minder dan zeer goed.

Charles Bradley & His Extraordinaires – Botanique, Brussel (27/4)
Woorden schieten tekort om te beschrijven ‘wa veur ne schoewne mens’ Charles Bradley aka The Screaming Eagle Of Soul is. Een stem die een dood hart opnieuw laat kloppen, een energie en een podiumprésence die op zijn leeftijd allicht niet meer gezond zijn, rimpels die elk afzonderlijk gelden als een bewijs van zijn verschillende levens vol doorwrochte blues, tranen die twijfelen tussen opluchting en volstrekt geluk, de betere muzikanten uit de Daptone-stal achter zich en na het concert een welgemeende knuffel voor élke aanwezige fan. Een concert van Charles Bradley kan er bij mij alle dagen in.

The Sheepdogs – AB, Brussel (3/5)
Countryrock ontdekking van het jaar. Stonden eigenlijk in de AB als voorprogramma van Band Of Skulls, maar speelden alles en iedereen naar huis met wat kan omschreven worden als een lichtjes gemoderniseerde melange van Lynyrd Skynyrd, Grateful Dead, The Band en Drive-by Truckers. Hun dit jaar verschenen nieuwe plaat werd geproduced door Patrick Carney van The Black Keys. Helaas zijn hun platen hier slechts per mailorder beschikbaar, Willie Nelson mag weten waarom.

Kabul Golf Club @ A Wild Night Out – Trix, Antwerpen (5/5)
Loeihard Limburgs lawaai. Hun EP Le Bal Du Rat Mort verscheen dit jaar, die volledige plaat mag snel volgen.

Scissor Sisters – Shepherd’s Bush, Londen (UK) (16/5)
Yep. Pure, onversneden fun afgewerkt met kleurrijke glitters en gebracht met de snedigheid van een snap van je vingers. Dankzij al die rommel die sommige radio’s wel eens onder diezelfde noemer plegen weg te stoppen zou je haast vergeten dat er nog écht goeie popmuziek gemaakt wordt. Dikke fun live, maar hun songs zijn net zo indrukwekkend (check bv. zeker Baby Come Home).

Cloud Nothings – La Chocolaterie, Molenbeek (22/5)
Naar het schijnt een dag later in Gent nogal miserabel terwijl ze zichzelf op Pukkelpop dan weer in de voet schoten door belachelijk te laat te komen (ze mochten daardoor maar een song of 2/3 spelen). Toch maakten Dylan Baldi en co in de Chocolaterie wél een blijvende indruk door hun al zo snedige plaat Attack On Memory van nog een extra grote, staalharde balzak te voorzien.

Judas Priest – Lotto Arena, Antwerpen (23/5)
Het allerbeste Priest-concert dat ik ooit zag, was hun eerste passage na de hereniging met Rob Halford op Graspop in 2004. De al bij al talrijke doortochten van de Metal Gods die daarop volgden waren hit & miss (vaker missers, helaas) en net voor deze afscheidstournee stapte gitarist K.K. Downing ook nog eens uit de band. Het beloofde allemaal weinig goeds. Toch wist Priest te overtuigen. Ze sloegen er zelfs in om een handicap als het beton van de Lotto Arena om te zetten in een wapen dat je om de oren slaat met heavy metal oer-riffs. Zo stopten ze alsnog op een hoogtepunt, al maakte een concert van dit kaliber het des te jammer dat ze het voor bekeken houden.

Howler + EMA – Trix, Antwerpen (24/5)
Howler bracht poppy/punky garagerock die het midden houdt tussen The Replacements en The Cramps, EMA kroonde zich dan weer tot de indiepopprinses van de duisternis. Het gaat goed met de rock’n’roll.

Sleep – Trix, Antwerpen (27/5)
Matt Pike heeft het gedaan. Fuckin’ indrukwekkend. Extra schoon moment wanneer Pike en Cisneros hun snarenstokken vol eerbied en respect ten hemel richtten bij een foto van Black Sabbath-gitarist Tony Iommi. Respect where respect is due.

Metallica – Werchter Boutique, Werchter (28/5)
The Black Album is verre van mijn favoriete Metallica-plaat en ook het potsierlijke, bijna meelijwekkende doen alsof ze nog altijd die thrashers uit de old school zijn, vind ik verre van ok. Maar Metallica stond weer te briesen en deelde thrashriffs, uppercuts en whiplashes uit als was het geen moeite. Ik heb me zelfs nauwelijks aan Lars Ulrich gestoord.

Peaking Lights – DOK, Gent (31/5)
De plaat, maar dan nog beter. Straf spul.

Jay-Z & Kanye West: Watch The Throne – Sportpaleis, Antwerpen (3/6)
De twee grootste patsers van de hip hop brachten met Watch The Throne een plaat uit die meer dan ok was, maar hun concert in het Sportpaleis was fe-no-me-naal. Elk detail zat goed en ik heb me meer dan twee uur lang geen seconde verveeld. Zowel qua show als muzikaal zat alles perfect. Tijdens de bis rapten ze de song Niggas In Paris maar liefst zes keer na mekaar en elke keer werd het publiek wilder en wilder. Nog nooit maakte ik in het Sportpaleis een feestsfeer mee die nog maar tot aan de enkels van dit concert kwam.

OFF! & Trash Talk – Skatepark Area 51, Eindhoven (NL) (7/6)
De wat oudere garde (Keith Morris’ OFF!) en de kids (skatepunkers Trash Talk) kwamen even bewijzen dat punk nog lang niet dood is. OFF! tekende voor zilver in mijn top tien van de beste concerten van het jaar.

Twisted Sister – Graspop, Dessel (22, 23, 24/6)
Dee Snider kwam, zag en overwon. Langste versie van We’re Not Gonna Take it ooit, en geen moment verveeld.

Amon Amarth, Exodus, Sacred Reich, Slayer, Motörhead, Trivium, Saille, Guns N’ Roses, Lamb Of God, Sick Of It All en – serieus – Limp Bizkit – Graspop, Dessel
De uitblinkers van Graspop 2012.

Unsane – Democrazy/Vooruit, Gent (3/7)
De New Yorkse noisepunkers kwamen even de Vooruit verbouwen.

Pomrad, Owiny Sigoma Band, Mickey Moonlight, Dinosaur Jr., Actress, Napalm Death, Municipal Waste, MF Doom, The War On Drugs, The Bots, The Hickey Underworld – Dour Festival, Dour (13, 14, 15, 16/7)
De uitblinkers van Dour. Met de thrashers van Municipal Waste en een in onwaarschijnlijke vorm verkerende MF Doom als uitschieters.

Portishead – OLT Rivierenhof, Deurne (17/7)
Prachtig. Meer woorden hoeven daar niet aan vuil gemaakt te worden.

Amon Amarth, Channel Zero, D.R.I., Graveyard, Kylesa, Napalm Death, Red Fang, Sacred Reich, Saxon, Sick Of It All, Volbeat, Watain, Wynterfylleth EN Mambo Kurt – Wacken Open Air, Wacken (D) (1, 2, 3, 4/8)
De uitblinkers van Wacken, zij die wat tegengewicht boden op het steeds groter wordende aanbod power- en folkmetalbands.. Wanneer op Wacken – tot 2 jaar geleden by far het beste metalfestival ter wereld – Channel Zero tot een van de toppers moet gerekend worden, weet je al genoeg. (En serieus: voor volgend jaar werden Rammstein, Sabaton, Doro en Deep Purple aangekondigd.. AAAARGGGHH!!)

Ty Segall – Trix, Antwerpen (9/8)
The hardest working man in rock’n’roll today.

Kadavar, Obelyskkh, GNOD, Spectrum, Naam, Baby Woodrose en Cat Claw – Yellowstock, Geel (17, 18/8)
De woestijn/stonerrockparel van de Kempen had ook dit jaar een rist fijne bands en ontdekking op het programma staan. Uitschieters: Kadavar, Obelyskhh, GNOD en Naam.

Adrian Younge presents Venice Dawn – De Roma, Antwerpen (7/9)
Beste. Concert. Van. Het. Jaar. Mix van soul, funk, JC Vannier, Ennio Morricone, Isaac Hayes, Motown, Calibro35,… Adrian Younge: componist van de soundtrack van blacksploitationfilm Black Dynamite, met z’n band Venice Dawn 2 fantastische EP’s en de megaplaat Something About April uit, gast op de nieuwe plaat van The Gaslamp Killer, producer van de nieuwe plaat van Ghostface Killah, producer van zowel de comebackplaat als de remixplaat van The Delfonics, baas van het Wax Poetics platenlabel, momenteel aan het werk met Flying Lotus… Younge wordt dé held van het komende decennium. En z’n concert in De Roma… Vraag het aan iedereen die er bij was: onvergetelijk, uniek, fantastisch, fenomenaal, buitengewoon, magisch…

Wolf People, Creature With The Atom Brain, Howlin’ Rain, Joss Stone, Future Of The Left – Leffingeleuren, Leffinge (14, 15, 16/9)
De uitschieters van Leffingeleuren.

Oddisee – DOK, Gent (25/9)
Ik was aanvankelijk vooral fan van Oddisee’s productiewerk en z’n instrumentale tracks, maar ondanks z’n wat cleane band wist hij, lyrics spuwend, ook als rapper te overtuigen.

Toxic Shock, Evil Shepherd en Builders of Empires aka Diablo Blvd. – Bandanafest, Kavka, Antwerpen (13/10)
Thrashers van Toxic Shock, black thrashers van Evil Shepherd en Diablo Blvd.: een heerlijk avondje headbangen.

Radiohead – Sportpaleis, Antwerpen (18/10)
Een shithole als het Sportpaleis inpakken met niet de meest voor de hand liggende setlist: we mogen de muziekgoden dankbaar zijn dat we over Radiohead mogen beschikken.

Manowar – Rodahal, Kerkrade (NL) (19/10)
De koningen van de true heavy metal. Manowar was episch op een manier die voor niet-metalheads fataal zou zijn.

DOWN – Trix, Antwerpen (23/10)
Pepper Keenan van Corrosion Of Conformity. Jimmy Bower en Patrick Bruders van Eyehategod en Crowbar. Kirk Windstein van Crowbar. En Pantera’s Phil Anselmo die bewees dat je iemand knock-out kan slaan door er simpelweg naar te wijzen. De New Orleans-jazzscene schuift een plaatsje op ten voordele van de groovy sludge metal.

Steel Panther – Trix, Antwerpen (2/11)
Waanzinnige viering van het betere hair metal werk. En hoeveel pis-, kak-, seks-, pijpen-, pedofilie-, necrofilie-jokes kan je in een concert kwijt? Oneindig veel, volgens de Panther.

Kadavar – Kavka, Antwerpen (4/11)
Graveyard? Kadavar is de real deal. Aus Germany, zelfs.

Flying Lotus – Paradiso, Amsterdamn (NL) (7/11)

Brute pech voor zij die speciaal voor FlyLo een (duur) ticketje voor I Love Techno hadden gekocht (hij cancellede nog voor dit concert in Amsterdam). Extra brute pech omdat het ook nog eens een motherfucker van een set was. Nu eens zag je ‘m hard staan werken (als in: hij stond echt live muziek – en wat voor muziek! – te maken) dan weer pleurde hij er wat floorfillers van oa TNGHT, Major Lazer, Jay-Z & Kanye,… bij en tussendoor kwam hij al eens het uitzinnige Paradiso-publiek ophitsen. Een set die werkelijk àlles had. Bovendien versterkt door indrukwekkende visuals die eveneens live geprogrammeerd werden. Met een scherm voor en een scherm achter hem kreeg je een waanzinnig 3D-effect terwijl de visuals op het ene scherm soms wel maar soms ook helemaal niet gelijk liepen met de visuals op het andere scherm – een onwaarschijnlijke trip waarbij zowel de audio als de video nagenoeg perfect waren. Onlangs werd FlyLo trouwens ontmaskerd – hij is dus toch zelf die mysterieuze rapper Captain Murphy. Yep, FlyLo kan werkelijk àlles. En kan dat àlles ook nog eens beter dan al de rest.

Creature With The Atom Brain – Koninklijk Circus, Brussel (18/11)
Creature blijft wat mij betreft natuurlijk de allerbeste liveband en als voorprogramma van Mark Lanegan stonden ze in ook in maart al in Trix. Maar in het Koninklijk Circus waren ze beter dan ooit.

Converge – Magasin4, Brussel (24/11)
Kurt Ballou is een producer/gitarist die de jongste tien jaar op z’n eentje de metalscene een verjongingskuur heeft gegeven. Zet daar een frontman als Jacob Bannon bij, laat ze een plaat als het fantastische All We Love We Leave Behind afleveren en je krijgt een concert waar mening hardcoreband alleen maar van kan dromen.

Shuggie Otis – Trix, Antwerpen (26/11) en North Sea Jazz Club, Amsterdamn (NL) (29/11)
Ok, ok, niet echt wat het moest zijn in Trix. Ja, hij zong een beetje vals. Maar is hij ooit een groot zanger geweest? Wanneer Shuggie’s gitaar zingt vergeet je alles. In Amsterdamn nog niet helemaal wat het moest zijn, maar stukken beter dan in Trix. Ik kan alvast niet wachten op die nieuwe songs. En maak van de tussentijd gebruik om Inspiration Information en Freedom Flight op endless repeat af te spelen – meesterwerken!

Martha Wainwright – Het Depot (10/12)
Martha ‘zus van Rufus en dochter van Loudon’ Wainwright (maar nog belangrijker: dochter van Kate McGarrigle) maakt niet meteen het soort muziek waarvoor ik automatisch warm loop. Maar haar stem, die intensiteit, die overgave en de prachtige songs lieten eender welke persoonlijke voorkeur vervagen tot je alleen nog dat zag wat het eigenlijk was: absolute schoonheid.

John Mayall – Trix, Antwerpen (16/12)
Ik ben zo iemand die van mening is dat de échte blues alleen door negers gespeeld en gezongen kunnen worden. John Mayall zorgde er met dit concert voor dat mijn vooroordelen op z’n minst kortstondig verwaterden.

EERVOLLE VERMELDINGEN:
A Winged Victory For The Sullen (De Roma, 12/1), Black Stone Raiders (Petrol, 14/1), Scream (Trix, 21/1), Dropkick Murphys (Vorst, 26/1), Sharon Jones & The Dap Kings, Pulled Apart By Horses (Botanique, 24/1), Renée (Vooruit, 28/1), Earth + Mount Eerie (Het Depot, 15/3), Madball (Trix, 16/3), Philippe Catherine plays Cole Porter (De Roma, 23/3), The Fall (Arenberg, 24/3), Helmet (Trix, 29/3), Tankard (Biebob, 7/4), Daniel Johnston (Vooruit, 12/4), Chelsea Wolfe (4AD, 14/4), Major Lazer (Botanique, 24/4), The Lemonheads (Trix, 29/4), Pomrad (Trix, 11/5), Richard Buckner (Trix, 12/5), Django Django (Botanique, 13/5), 3 Inches Of Blood (Trix, 14/5), Ebo Taylor (DOK, 17/5), Billy Bragg (Handelsbeurs, 25/5), Mudhoney (Het Depot, 29/5), Goblin (AB, 5/6), R. Stevie Moore (Trix, 13/6), Sunn O))) (Fort 8 Hoboken, 15/6 – eerste helft gemist wegens eerst nog naar Lou Reed in de AB), The Offspring (AB, 17/6), The Mars Volta (AB, 26/6), Selah Sue + Mastodon + Pearl Jam (Rock Werchter, 28, 29/6), Rumer (OLT Rivierenhof, 7/7), Wooden Shjips (4AD, 9/7), Orchestra Of Spheres (Boomtown Gent, 18/7), Gruppo di Pawlowski (Boomtown Gent, 20/7), John Talabot (10 Days Off Gent, 21/7), The Roots (OLT Rivierenhof, 30/7), Dez Mona + Black To Comm (Feeërieën, 27/8), Cold Specks + Spookhuisje (Feeërieën, 28/8), Murdock + Friends (Laundry Day, 1/9), Family Of The Year (Botanique, 3/9), GNOD (Bar à Bateau, 12/9), Wintersleep (Trix, 19/9), Graham Coxon (Botanique, 21/9), White Hills + Cave (Trix, 28/9), Lady Gaga + THE DARKNESS!! (Sportpaleis, 29/9), Rival Sons (Trix, 2/10), Ultravox (Trix, 11/10), Fu Manchu (Trix, 12/10), Ginger Wildheart (als voorprogramma van Slash in de AB, 17/10), Scott H. Biram (Magasin4, 22/10), The Bots (Botanique, 24/10), Six Organs Of Admittance (Trix, 31/10), Animal Collective (Tivoli Utrecht, 1/11), W.A.S.P. (Trix, 3/11), Acid Mothers Temple (Kavka, 8/11), Ariel Pink’s Haunted Graffiti (Trix, 12/11), Mulatu Astatke (AB, 16/11), Ryan Bingham (MOD, 17/11), Death (matig concert, leuk om legende ah werk te zien in Trix, 19/11), Lianne La Havas (Koninklijk Circus, 21/11), Graveyard (Trix, 30/11), Dustin O’Halloran (niet zo magisch als gewoonlijk, niettemin fantastisch in het STUK, 12/12), Bettye LaVette (maar dan moet ze wel die band buiten gooien, Het Depot, 14/12).

Echt slecht was het nooit (behalve dan: Fun in de AB, Sabaton in de AB, Macy Gray in de AB, Kreayshawn op Werchter, alle power- en folkmetalbands op Graspop en Wacken, Los Lobos in het OLT Rivierenhof, School Is Cool en Black Star, Franz Ferdinand en Squarepusher op Dour). Maar laat ons zeggen dat alle concerten en shows die deze lijst niet gehaald hebben nét niet memorabel genoeg waren. Saai en doordeweeks zijn grote woorden, maar kom.

Beste 50 Platen van 2012

Posted in Uncategorized on december 13, 2012 by PJ Symons

Deze lijst is volstrekt persoonlijk.

 

1 Dans Dans – Dans Dans 

Bert Dockx van oa Flying Horseman, Fred Lyenn van oa Lyenn, Mark Lanegan Band en (sort of) Ornette Coleman en Steven Cassiers van oa Dez Mona. Plaat die me dit jaar het stevigst omver geblazen heeft. Garagejazz, blues, Sun Ra, Monk, Morricone,… Allemaal in één melting pot waar verdomme zelfs iets beters uitkomt. Nog indrukwekkender live – wanneer ze bv met gitaar, bas en drum het werk van pianist Thelonious Monk een motherfucker van een facelift geven. 

2 The Robert Glasper Experiment – Black Radio

Denk: het omgekeerde van Madlib’s Shades Of Blue. Jazzpianist Robert Glasper maakt jazz van hip hop. Of hip hop van jazz – whatever dat omgekeerde van Shades Of Blue mag zijn. Bijgestaan door oa Erykah Badu, Mos Def, Bilal… Sublieme cover van Smells Like Teen Spirit, hun concert in de Handelsbeurs behoort tot een van de betere van het jaar.

3 Lianne La Havas – Is Your Love Big Enough 

Een remedie tegen de bij bosjes vallende popzangeresjes met gebroken vleugels. Wat een stem! Wat een charisme! Wat een prachtige songs! Wat een diepe, donkerbruine paarlemoeren ogen! Ze wil Beyoncé achterna? Van mij mag ze.

4 Flying Lotus – Until The Quiet Comes

Ja dus. Ja, Flying Lotus kan dus nóg beter dan Cosmogramma. Until The Quiet Comes is een heerlijke plaat om met een al opkomende kater huiswaarts te rijden na een nachtje stappen (in theorie, want dronken rijden mag niet jongens en meisjes). Bovendien bewees hij dit jaar ook nog onder zijn obscure alter ego Captain Murphy dat hij nog kan rappen ook. Z’n concert enkele weken geleden in de Paradiso was een dikke WAUW.

5 Death Grips – The Money Store

Omdat er nog echte, smerige rauwe hip hop-platen gemaakt worden zonder dat ze over G-strings, G-units en chromed hydraulics hoeven te gaan. Death Grips maakte hip hop weer wat punk.

6 Ariel Pink’s Haunted Graffiti – Mature Themes

Gek of geniaal? Hate him or love him, maar feit is dat z’n songs van een puurheid zijn die lang ongezien is geweest in de popmuziek – al is hij schizofreen en gestoord genoeg om dat te begraven onder het soort arrangementen die hij overhield aan z’n R. Stevie Moore-fetisj. Leuk concert in Trix enkele weken geleden. En laten we hem bovendien dankbaar zijn voor het opgraven van de verborgen seventies-parel Dreamin’ Wild van de broers Donnie & Joe Emerson (beluister hier hun nr. ‘Baby’ dat Pink op deze plaat coverde (net zoals ook Dean Blunt en Inga Copeland het nr prachtig bewerkten op hun plaat Black Is Beautiful die deze lijst nét niet gehaald heeft) http://www.youtube.com/watch?v=ONIJXHvoynw )

7 The xx – Coexist

Ik geef het toe: ik was een van die critici die er niet in geloofde dat The xx zijn hors categorie debuut een waardige opvolger zou kunnen schenken. Boy, heb ik even ongelijk gekregen. 

8 Daughn Gibson – All Hell

James Blake & Nicolas Jaar kregen een baby die met country- en gospel-samples speelt en gezegend is met een stem die het midden houdt tussen Scott Walker en Lee Hazlewood. 

9 Actress – R.I.P.

Electronicaplaat van het jaar. Een grijze hoodie en een laptop is all it takes. 

10 Cloud Nothings – Attack On Memory

Hoe klinken kids die zijn opgegroeid op een verschrikkelijk dieet van The Offspring en Blink 182 nu als volwassene, vervuld met een woede die nog zijn doel zoekt en met afgrijzen terugkijkend op een opvoeding die het toeliet dat ze luie, apathische 21st Century Digital Boys (cfr. Bad Religion) werden? Als Cloud Nothings, zo blijkt. Zeitgeist is het woord.

11 Bat For Lashes – The Haunted Man

De bevestiging.

12 Bob Dylan – Tempest

Moest hij nog bevestigen? Maar hey, ik ben dan ook zo iemand die schaamteloos àlles van Dylan goed vindt (zélfs die kerstplaat en z’n eighties gospelstuff, ja). Toch: nonkel Bob schrijft en sneert als in z’n hoogdagen.

13 Ty Segall Band – Slaughterhouse

Ty Segall was zonder meer de meest productieve muzikant van het jaar. Een paar soloplaten, een handjevol EP’s, een samenwerking met White Fence en dan deze Slaughterhouse als The Ty Segall Band. Psychedelische garagerock grand cru. In augustus in Trix ook live verdomd indrukwekkend (zeker als je weet dat hij die avond moest opboksen tegen drie rocka/psychobilly-acts én, nog erger, hun publiek).

14 The Tallest Man On Earth – There’s No Leaving Now

Kleine jongens worden groots. Ik roep al jaren dat de kleine Zweed de shit is voor wie van lekker intieme en rustieke folksongs houdt, en ik ben dan ook heel erg blij dat hij eindelijk het grote publiek heeft weten aan te boren dat hij altijd al verdiende (cfr. zijn subliem Pukkelpop-concert).

15 Creature With The Atom Brain – The Birds Fly Low

Wat mij betreft zijn de Creatures van Aldo Struyf nog steeds de allerbest liveband, al hebben ze ondertussen wel stevige concurrentie gekregen van Dans Dans. Meest complete Creature plaat tot nog toe. Acht keer gezien dit jaar, acht keer subliem.

16 Richard Hawley – Standing At The Skye’s Edge

Hoewel de fans van ‘Hawley de crooner’ zijn afgehaakt, schuilt er onder dat laagje psychedelische garagerock toch nog een rijkdom aan het soort prachtsongs die platen als Cole’s Corner en Truelove’s Gutter sierden – alle drie de platen horen ze thuis in élk platenrek.

17 Animal Collective – Centipede Hz

De enige van die weirde, kleurrijke Brooklyn-scene die plaat na plaat kwaliteit blijven afleveren. (met Gang Gang Dance als stevige tweede, hun nieuwe plaat volgt volgend jaar.)

18 Django Django – Django Django

Schotse nerds die een nieuw geluid hebben uitgevonden – of tenminste bestaande geluiden zo in, op, naast, over en langs mekaar flikkerden dat er iets nieuws en hoogst interessant uit gepuurd werd.

19 OFF! – OFF!

Punk is dood? Integendeel. Black Flag- en Circle Jerks-legende Keith Morris trok wat jonkies aan en trekt je met songs die flirten met de 1-minuut-grens een nieuwe reet. OFF! in het Area 51 skatepark in Eindhoven is by far het stevigste en meest gemene concert dat ik dit jaar heb mogen zien.

20 Neneh Cherry & The Thing – Cherry Thing

Popzangeres gaat de flirt aan met free jazzers. Covers van ondere Madvillain en een heerlijk steekspel met de grenzen van wat het menselijk brein op gebied van muziek aankan.

21 Jeremiah Jae – Raw Money Raps

Uit de stal van Flying Lotus en z’n Brainfeeder label. Nog ruwe hip hop-plaat die een fantastische toekomst voorspelt. 

22 Alt-J – An Awesome Wave

Als u deze nog niet heeft gehoord/kent, is de kans groot dat u uw jaar gevuld heeft met kaartspelletjes met het lijk van de dwergporno-dubbelganger van Gordon Ramsey in dat dassenhol waar hij werd teruggevonden (http://www.waarmaarraar.nl/pages/re/66342/Dwergpornodubbelganger_Ramsay_dood.html)

23 Bobby Womack – The Bravest Man In The Universe

Bobby Womack kreeg van XL-baas Richard Russell en Damon ‘hij die nooit slaapt en platen schijt’ Albarn dezelfde behandeling als Gil Scott-Heron enkele jaren geleden met I’m New Here. Megaplaat.

24 Baroness – Yellow & Green

Nee, veel sludge valt er niet meer te vinden. Maar wat een prachtig en totaal muziekstuk! 2012 had hun jaar moeten worden, helaas werd alles aan flarden geblazen door een ongeval met de tourbus. John Baizley en co werken momenteel hard aan een comeback, al moeten ze eerst voldoende revalideren om überhaupt nog gitaar te kúnnen spelen.

25 Converge – All We Love We Leave Behind

Een mokerslag van een plaat en een uppercut van een concert in Magasin4 vorige maand.

26 Swans – The Seer

Het is quasi onmogelijk om het ‘waarom’ van Swans uit te leggen aan iemand die de band niet of nauwelijks kent. Ga ze vooral live zien, in het voorjaar in Trix bijvoorbeeld.

27 Grizzly Bear – Shields

Nog zo’n band waarvan ik niet had verwacht dat ze de zo hoge verwachtingen zouden kunnen inlossen. En opnieuw kreeg ik een overschot van ongelijk. Sorry Grizzly Bear boys.

28 Amenra – Mass V

Een band die in heel Europa al jaren gevierd wordt en steevast een plaats krijgt op de meest gerenommeerde festivals. Nu eindelijk ook hier, in de heimat, bedankt met massaal respect. Post hardcore/sludge/black metal die klinkt als het einde van de wereld in slow motion.

29 Mark Lanegan – Blues Funeral

Bubblegum 2. Zowel in Trix als in de Cirque Royal magistraal met z’n Belgische band die bestaat uit Aldo Struyf (obviously), Fred Lyenn, Steven Janssens en J-P De Gheest.

30 Goat – World Music

Vreemde Zweedse voodoo-commune scoort nét iets meer met z’n mysterieuze verhaal dan met deze plaat, niettemin is World Music een heerlijk stukje fuzzfunk.

31 Kendrick Lamar – good kid, m.A.A.d city

De gastcolleges ‘How To: doorbreken’ werden dit jaar gegeven door Kendrick Lamar.

32 Gaslamp Killer – Breakthrough

Eindelijk het volwaardige debuut van The Gaslamp Killer! Een weinig coherente plaat vanwege al die samenwerkingen (oa Gonjasufi, Adrian Younge,…), maar een hoogst interessante doorheen The Gaslamp Killers gespleten persoonlijkheden, ook vanwege al die samenwerkingen.

33 Cat Power – Sun

Ja, ik heb een zwak voor vrouwen met een stevige hoek af.

34 De Held – De Held

Omdat er ook een patriot in mij schuilt – ergens toch, en allerminst Vlaamsch gezind. Maar als er één Nederlandstalige plaat dit jaar indruk heeft gemaakt, dan deze wel.

35 Flying Horseman – Twist

In hoofdletters: BERT DOCKX IS EEN GITAARGENIE. Zowel met Dans Dans als met z’n theaterwerk, en zeker ook met z’n eigen band Flying Horseman. Het is dit soort muzikanten waarmee we in het buitenland kunnen uitpakken. Gaat dat live zien! En snel een beetje!

36 How To Dress Well – Total Loss

The Weeknd wie?

37 Willis Earl Beal – Acousmatic Sorcery

Het zwarte bastaardkind van een dronken avondje sodomie tussen Tom Waits (de jonge) en Bobby Womack (de oude). Hij tourt nu als muzikant, maar doet dat slechts om geld te sparen om zich snel aan een schrijverscarrière te kunnen zetten. Omdat alle beetjes helpen heb ik z’n plaat dan maar in tienvoud gekocht – u weet wat u van mij zal krijgen met Kerstmis.

38 Leonard Cohen – Old Ideas

Omdat bij nonkel Leo zelfs clichés en boutades tot romantiek worden verheven: oud maar niet versleten!

39 The Scissor Sisters – Magic Hour

Als er al een giechelige nicht in mij schuilt, kunnen alleen Rob Halford van Judas Priest en The Scissor Sisters die wakker schudden. Gezien in The Shepherd’s Bush en sindsdien fan voor het leven. Baby Come Home is een popsong zoals er veel te weinig geschreven worden.

40 Cold Specks – I Predict A Graceful Explosion

Beetje blues en folk van Alan Lomax, wat Tom Waits, streepje Bill Callahan en een duister sluimerend sfeertje dat door niemand anders dan PJ Harvey-buddy Rob Ellis werd georchestreerd.

41 Jack White – Blunderbuss

Op Tom Waits na kan geen enkele blanke man de blues zingen zoals het hoort, da’s nu eenmaal een feit. Maar ze spelen, daarvoor moet je momenteel bij Jack White zijn. Alles wat hij doet is goed (al zitten er een paar valkuilen tussen de White Stripes-platen) en Blunderbuss behoort tot z’n beste werk.

42 High On Fire – De Vermis Mysteriis

Sleep-gitarist Matt Pike doet het met zijn High On Fire allemaal wat sneller en levert met De Vermiss Mysteriis z’n beste plaat tot nog toe af. Binnenkort twee avonden op Roadburn (één avond voor het vroege, trage werk, de andere voor de nieuwere en snellere stuff). King Of Days is misschien wel het beste metalnummer van het jaar.

43 Poliça – Give You The Ghost

Heerlijk dromerige plaat, live net iets minder sterk.

44 Simone Felice – Simone Felice

De oudste der Felice Brothers zingt zoals hij schrijft (lees nu onmiddelijk z’n boek Black Jesus, bij voorkeur in het Engels). Songs als New York Times, Bobby Ray, Charade,… grijpen je naar de keel en onttrekken watervallen van tranen terwijl je meeleeft de protagonisten in de songs.

45 Spiritualized – Sweet Heart Sweet Light

Jason Pierce kan weinig fout doen. Dat dat zelfs een behoorlijk objectieve stelling is, bewees hij dit jaar met Sweet Heart Sweet Light.

46 Dez Mona – A Gentleman’s Agreement

Gregory Frateur kan weinig fout doen. Dat dat zelfs.. You get it.

47 Trash Talk – 119

Als Keith Morris met OFF! bewees dat de oude garde nog weet wat punk is, zorgde 119 van Trash Talk voor het bewijs dat ook de jeugd nog fors tegen de schenen van The Man weet te stampen. Vorig jaar waren er al de ‘no-good-for-no-shit’ schelmen van Cerebral Ballzy, maar terwijl zij briesten over pizza, meisjes met beugels binnendoen en skaten, schopt Trash Talk je opnieuw een geweten met songs vol snedige maatschappijkritiek – en skaten. Het bewijs dat er anno 2012 nog degelijk ruimte is voor oprechtheid en een DIY-aanpak. Als voorprogramma van OFF! gezien in het skatepark in Eindhoven en daar een paar littekens aan overgehouden die bewijzen dat het een motherfucker van een gig was. 

48 Purity Ring – Shrines

Cold of chill wave noemt men dat, zeker? Ik noem het: een schone plaat.

49 Andy Stott – Luxury Problems

Na vorig jaar te verbluffen met Passed Me By/ We Stay Together, pakte Andy Stott opnieuw uit met een dubby, minimalistische technoplaat die je de stuipen op het lijf jaagt. Een plaat die pas z’n ware schoonheid laat zien als je ze kan beluisteren terwijl je helemaal alleen, en met gedimde lichten, languit in je zetel ligt – mét hoofdtelefoon. (Nu goed, je hoort eigenlijk àlle (niet-live) muziek in exact die setting te beluisteren, niwaar?)

50 Lee Fields – Faithful Man

Vorig jaar zorgde Charles Bradley (en ja, ook een beetje Sharon Jones, Sugarman3, The Menahan Street Band,… heel de Daptone-stal eigenlijk) voor een knaller van een debuut dat gevolgd werd door een soortement heropleving van de vintage soul. Dit jaar bewees – eveneens ex-James Brown-imitator – Lee Fields dat zijn ‘comebackplaat’ My World geen lucky shot was. Vintage soul dus, die druipt van het zweet en doordrenkt is van het bloed van een GB-zakje vol gebroken harten. Ik zou niet meer kunnen leven zonder songs als ‘You’re The Kind Of Girl’, ‘I Still Got It’ en ‘Wish You Were Here’. Zowel in Trix als in Het Depot leverde hij een megaconcert af dat je deed hunkeren naar de hoogdagen van Al Green, James Brown, Bill Withers, Curtis,…

 

AANVULLING: Niet vergeten, maar simpelweg te laat ontdekt wat voor fijne platen het zijn:

Balthazar – Rats

Pig Destroyer – Book Burner

Goose – Control Control Control

Fiona Apple – The Idler Wheel Is Wiser Than the Driver of the Screw and Whipping Cords Will Serve You More Than Ropes Will Ever Do

SX – Arche

Jim Jones Revue – Savage Heart

Mala – Mala In Cuba

 

EERVOLLE VERMELDINGEN

John Talabot – Fin

Bruce Springsteen – Wrecking Ball

Graveyard – Lights Out

Rival Sons – Head Down

Perfume Genius – Put Your Back N 2 It

Zulu Winter – Language

Giant Giant Sand – Tucson

Field Music – Plumb

The Bony King Of Nowhere – The Bony King Of Nowhere

Blaudzun – Heavy Flowers

Twin Shadow – Confess

Manowar – The Lord Of Steel

Black Breath – Sentenced To Life

Napalm Death – Utilitarian

Winterfylleth – The Threnody Of Triumph

Municipal Waste – The Fatal Feast

Mochten niet meedoen omdat het EP’s zijn: Toxic Shock en TNGHT